Sekiz mikroservisten tek uygulamaya: Sigorta Satış Yönetimi'ni modüler monolite taşırken öğrendiklerim

LinkedIn'de paylaş

Sigorta Satış Yönetimi'nin ilk sürümü klasik bir mikroservis mimarisiydi: identity, customer, policy, quote, workflow, notification, inbox ve reminder olmak üzere 8 servis, önlerinde Spring Cloud Gateway, aralarında Kafka. Her servisin kendi veritabanı vardı.

Bir noktada aynı iş mantığını tek bir Spring Boot uygulamasına taşımaya karar verdim. Bu yazı o taşımanın nasıl yapıldığını ve en çok neyi öğrettiğini anlatıyor.

Neden?

Mikroservislerin vaadi; bağımsız ölçekleme, bağımsız deploy ve ekip özerkliğidir. Tek kişilik ya da küçük bir ekip için bu vaatlerin çoğu karşılık bulmuyor, maliyetleri ise her gün ödeniyor: 8 servisin pipeline'ı, izlenmesi, servisler arası sözleşmeler, Kafka ve Redis'in işletilmesi.

Hedefim, mikroservis disiplinini koruyup dağıtık sistemin maliyetinden kurtulmaktı.

Ne değişti?

Mikroservis Modüler monolit
Çalışma birimi 8 servis + gateway 1 Spring Boot uygulaması
Veritabanı Servis başına ayrı DB Tek DB; ortak şema + acente başına şema
Olaylar Kafka Süreç içi olay yolu
Servisler arası çağrı REST Doğrudan çağrı, ayrı transaction
Redis Zorunlu Opsiyonel
Gateway Spring Cloud Gateway nginx

Modüller aynı paket yapısıyla taşındı: identity/, customer/, policy/ ve diğerleri artık aynı uygulamanın paketleri.

Mikroservis semantiğini korumak

Kolay yol, servisleri birleştirip her şeyi tek transaction'a sokmaktı. Ama o zaman modül sınırları ilk hafta erirdi. Bunun yerine iki kural koydum:

1. Olaylar, Kafka'daki gibi davranıyor. Modüller @CrmEventHandler(topics = ...) ile dinliyor. Olay, yayınlayan transaction commit olduktan sonra iletiliyor, sanal thread'de çalışıyor ve başarısız olursa 3 kez deneniyor. Aynı olay birden çok modüle gidebildiği için idempotency anahtarı tüketici modül bazında tutuluyor.

2. Eskiden HTTP olan çağrılar ayrı transaction'da çalışıyor. Bir modül diğerini çağırdığında bu çağrı kendi transaction'ında yürüyor. Böylece karşı modüldeki bir hata, çağıranın transaction'ını "rollback-only" yapmıyor. Bu tam olarak mikroservislerdeki davranış.

Redis de opsiyonel oldu: kapalıyken çevrimiçi sayaçları, SSE yayınları, idempotency kayıtları ve küçük cache'ler JVM içinde tutuluyor. Bu tek instance için doğru; yatay ölçekleme gerektiğinde Redis açılıyor ve anahtar adları mikroservis sürümüyle aynı kalıyor.

Veri taşıma

Monolitin şeması kendi Flyway migration'larından geliyor; taşıma script'i yalnızca veriyi taşıyor:

  1. Hedefte ortak şemaları oluştur.
  2. Acente (tenant) ve kullanıcı verisini taşı.
  3. Her acente için şemayı oluştur.
  4. Diğer modüllerin verisini taşı. Taşıma sırasında foreign key tetikleyicileri kapalı, bu yüzden modüllerin sırası önemli değil.
  5. Kaynak ve hedefte satır sayılarını karşılaştır.

Asıl ders: taşıma, gizli hataları ortaya çıkardı

En öğretici kısım buydu. Servisleri tek uygulamada birleştirip uçtan uca bir entegrasyon testi yazınca, mikroservis sürümünde fark edilmemiş hatalar tek tek görünür oldu:

  • Çıkış yapan kullanıcının token'ı geçerli kalıyordu. Logout, token'ı bir kara listeye yazıyordu ama hiçbir servis o listeyi okumuyordu.
  • Servisler birbirinin olmayan uçlarını çağırıyordu. Inbox, müşteri ve poliçe aramak için var olmayan ya da yetki isteyen uçlara gidiyordu; reminder, identity'de olmayan bir ucu çağırıyordu.
  • Rol adları servisler arasında tutarsızdı. Bir controller, hiçbir yerde tanımlı olmayan rollere izin veriyordu.
  • KVKK silme, inbox'ta hiç çalışmıyordu. Silme orkestrasyonundaki bir tip hatası yüzünden o modülün verisi silinmiyordu.
  • Şema kaymaları: Bazı tablolar migration dışında oluşturulmuştu ve temiz kurulumda yoktu; bazı entity'lerin beklediği kolonlar veritabanında yoktu.
  • Yetki reddi 403 yerine 500 dönüyordu.

Bu hataların ortak noktası şu: hepsi servisler arasındaki dikişlerde yaşıyordu. Her servis kendi testlerinde yeşildi. Sözleşmeler ise yalnızca çalışma zamanında, o da doğru senaryo denendiğinde sınanıyordu.

Monolitte bu dikişler derleyicinin ve tek bir entegrasyon testinin görebileceği yere taşındı. Test şimdi gerçek bir PostgreSQL üzerinde (Testcontainers) tüm migration'ları, güvenlik zincirini, acente kaydından şema oluşturmaya kadar olan akışı, 5 modüllü KVKK silme orkestrasyonunu ve logout sonrası token iptalini doğruluyor.

Ne zaman tekrar ayırırım?

Modül sınırları korunduğu için bir modülü yeniden servise çıkarmak bir yeniden yazım değil, bir taşıma işi. Bunu ancak şu durumlardan biri gerçekleşirse yaparım:

  1. Bir modülün ölçekleme profili diğerlerinden belirgin şekilde ayrışırsa.
  2. Bir modülün farklı bir ekip tarafından bağımsız sürümlenmesi gerekirse.
  3. Farklı bir güvenlik veya uyumluluk sınırı gerekirse.

Dağıtık bir sistem, sınırlarınızı korumanın değil, onları ağ üzerinden doğrulamanın bir yoludur. Sınırları kodda koruyabiliyorsanız, ağa ihtiyacınız olmayabilir.